المُلُوخِيَّة - ( ن ) : گل خبازى بوستاني . المِلْوَذ - [ لوذ ] : مفرد ( المَلَاوِذ ) است . المِلْوَذَة - [ لوذ ] : مرادف ( الْمَلاذ ) است و به معناى دژ و پناهگاه است . المُلَوَّز - [ لوز ] : خرما كه در ميان آن مغز بادام قرار دهند ؛ « وجه مُلَوَّزٌ » : چهرهء خوشگل و با نمك . المَلُوع - « جَمَلٌ مَلُوعٌ » : سريع ؛ « عُقابٌ مَلُوعٌ » : عقابى كه با شتاب شكار كند . المُلُوغَة - اظهار پستى و حماقت و دشنام در گفتار . المِلْوَق - [ لوق ] : قاشق داروساز . المُلُوكَة - مالكيت . المَلُول - [ ملّ ] : ملول و دلتنگ . ( اين كلمه در مذكر و مؤنث يكسان به كار برده مىشود ) . المَلُّول - [ ملّ ] ( ن ) : نوعى از درخت بلوط كه از ميوهء آن در دبّاغِى استفاده مىشود . المَلُولَة - [ ملّ ] : مرادف ( المَلُول ) است و تاء براى مبالغه است . المَلُّولَة - [ ملّ ] ( ن ) : واحد ( المَلُّول ) است . المَلُوم - [ لوم ] : مفع . مُلِّيَ - [ ملو ] عمره : عمر او طولانى شد و از آن بهره مند بود . المَلِيّ - ج مِلَاء و أَمْلِئَاء و مُلأَاء [ ملأ ] : مرد پولدار و توانگر . المَلِيّ - [ ملو ] : زمان زندگى ، زمانى دراز ؛ « انتظرته مَلِيّاً » : مدت زيادى در انتظار او بودم . المِلْيَاح - ج مَلَاوِيح [ لوح ] : آنكه زود تشنه شود . المِلْيَار - ( ع ح ) : مليارد ( يكهزار مليون ) - اين كلمه فرانسوى است . المَلِىْء - ج مِلَاء و أَمْلِئَاء و مُلَااء [ ملأ ] : ثروتمند و توانگر . المَلِيج - شيرخواره ، مرد بزرگوار . المُلَيْح - ( ك ) : اسم مصغّر از ( المِلْح ) است ؛ « ابو مُلَيْح » : نوعى غذا كه از نان و خيار و پياز و گوجه فرنگى و سبزيجات و سماق و روغن زيتون تهيه مىشود ، و در زبان متداول به آن ( الفَتُّوش ) گويند . المَلِيح - ج مِلَاح و أَمْلَاح : مرد با نمك و ظريف ، - من الماء : آب شور ؛ « سَمَكٌ مليحٌ » : ماهى شوريده . المَلِيحَة - مؤنث ( المَلِيح ) است . المَلِيخ - ناتوان ، غذاى فاسد و مانند آن ، بىمزه . المَلِيس - مرادف ( الأَمْلَس ) است و به معناى نرم و صاف مىباشد . المُلَيْسَاء - نيمروز ، فاصلهء غروب تا تاريكى شب . المَلِيص - مرادف ( المَلِص ) است و به معناى جنين سقط شده مىباشد . المَلِيط - آنكه بر روى جسم او موى نباشد ، جنين قبل از آنكه موى در آورد ؛ « سهمٌ مَلِيطٌ » : تير بىپر . المَلِيع - بيابان بى آب و علف . المُلَيِّف - [ ليف ] : كارگر حمام . المَلِيق - [ ملق ] : سريع و تند . المَلِيقَة - [ ليق ] : « دواةٌ مَلِيقَةٌ » : دواتى كه در آن ليقه و مركب ريخته باشند . المَلِيك - ج مُلَكَاء [ ملك ] : ملكدار ، پادشاه . المُلَيْكَة - نامه و نوشته . المَلِيل - [ ملّ ] : غذائى كه در خاكستر داغ پخته شود ، چوبى كه با آن آتش را بهم زنند ، - من الطرُق : راه صاف شده و هموار ؛ « رجُلٌ مليلٌ » : مردى كه شعاع آفتاب چهرهء او را سوزانده باشد . المُلَيَّل - [ ليل ] : « لَيْلٌ مُلَيَّلُ » : شب دراز و تاريك . المَلِيلَة - [ ملّ ] : مؤنث ( المَلِيل ) است ، تب غير آشكار ، تشنگى شديد . المُلِيم - [ لوم ] : اسم فاعل از ( أَلامَ ) است . المَلِيم - [ لوم ] : اسم مفعول از ( لامَ ) است . المُلَيِّن - [ لين ] : فا ، - من الأدْوية : مُلَيّن و مُسهل از داروها . المَلْيَنَة - [ لين ] : نرم خوئى . المَلْيُون - ج مَلَايين ( ع ح ) : مليون ( هزار هزار ) - اين كلمه فرانسوى است - مِمَّ - اين كلمه مركب است از ( مِنْ ) و ( ما ) ى استفهامى و به معناى : از چه چيز مىباشد . المُمَاءَاة - [ مأي ] : شرط بستن بر روى يكصد ؛ « شَارَطَه مُمَاءاةً » : بر صد با او شرط بست ؛ « شارَطه مُؤَالَفة » : بر يكهزار با او شرط بست . المُمَات - [ موت ] : مِنَ اللَّفظ ، لفظ يا كلمه اى كه به كار بردن آن متروك شده باشد . المَمَات - [ موت ] : مرگ يا زمان آن . المُمَاتِن - [ متن ] : « سَيْرٌ مُمَاتِنٌ » : راهى دُور . المُمَاتَنَة - [ متن ] : مص ؛ « بينهما مُمَاتَنَة » : ميان آن دو نفر رقابت و اعتراض و مسابقه در كارها است . المَمَادِح - نيكيها و ستودگيها . المَمَارِيع - [ مرع ] : « مَمَارِيعُ الأَرض » : خوبيهاى زمين - اين كلمه مفرد ندارد . المُمَاسّ - [ مسّ ] : « مُمَاسُّ المُنْحَني في ن » ( ه ) : انتهاى خط قطع كننده ايست كه ن و نقطهء م را به صورت منحنى قطع مىكند و ( م ) به ( ن ) نزديك مىشود و در اين صورت به نقطهء ( ن ) نقطهء تماس و به منحنى و مستقيم مُمَاسَّيْن گفته مىشود . المُمَانِح - [ منح ] : شتر ماده كه همواره شير داشته باشد ؛ « مطرٌ مُمَانِحٌ » : باران دائم و بدون انقطاع ؛ « ريحٌ مُمَانِح » : بادهاى پيوسته با باران . المُمْتَاد - [ ميد ] : عطاخواه ، بخششخواه . المُمْتَحِك - مرد لجباز و بد اخلاق . المُمْتَدّ - [ مدّ ] : يكى از بحور شعر است كه متأخرين آن را به كار برده‌اند و وزن آن ( فَاعِلُنْ فاعِلَاتُن ) چهار بار است . المُمْتَلَخَ - [ ملخ ] : « مُمْتَلَخ العقل » : كسى كه خرد خود را از دست داده است . المُمْتَلَكَات - [ ملك ] : املاك مردم ،